การออกแบบคลังสินค้า

เป้าหมายในชีวิตของฉัน

ไม่ว่าตอนที่ฉันเรียนประถม มัธยม หรือมหาลัย ฉันก็จะเจอคำถาม โตขึ้นอยากเป็นอะไร แบบนี้เข้ามาบ่อยๆเข้ามาตลอดให้เราได้คิดได้ได้ถามตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าเอ่ะความจริงเราอยากเป็นอะไรโตขึ้นอยากเป็นอะไรอยากทำอะไรในชีวิตเราดี ตอนเด็กๆฝันไว้ว่าอยากเป็น แอร์โฮสเตส เวลาครูให้วาดรูปให้เขียนว่าโตขึ้นเราอยากเป็นอะไร วาดรูปและเขียนด้วยความตั้งใจว่า ''อยากเป็นแอร์โฮสเตส'' คือเห็นในรูปในทีวีคือมันสวยมันสง่าอยากเป็นเว่ย แต่ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือไรทำงานแบบไหนตอนนั้นรู้แค่ว่าทำงานบนเครื่องบิน เราเลยลองเข้าไปดูไปศึกษาถามคนที่เขารู้จัก เขาก็บอกว่าคนที่เป็นต้องสวย สูง ขาว พูดภาษาได้ พอฟังแล้วความฝันนั้นก็เลิ่มหายไปเรื่องๆ คือฉันไม่มีคุณสมบัตินั้นเลย หลังจากนั้นก็ไม่เคยเขียนว่า แอร์โฮสเตส ลงในความฝันฉันเลย เรียนมาจนจบ ม.6 ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองอยากเป็นอะไร เห็นเพื่อนไปสอบเข้ามหาลัยก็ไปตามเพื่อนลงสอบตามเพื่อน คือความจริงไม่ได้อยากไปสอบหรอก อยากไปเที่ยว55 ไปสอบไหนก็ไม่ติด จนเพื่อนเริ่มเปิดเทอมเข้ามหาลัยแต่ตัวเราเองยังไม่ได้อะไรเลย อยากเรียนอะไร อยากทำอะไรในชีวิตตอนนั้นยังไม่รู้เลย นอนอยู่บ้านดูหนังไปวันๆ จนเพื่อนคนอื่นเปิดเทอมไปเรียนเกือบหมดล่ะ ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออก ฐานะทางบ้านตอนนั้นก็ย่ำแย่ พอกับแม่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน คือพ่อส่งเราเรียนคนเดียว เลยตัดสินใจหยุดเรียนไปก่อน ตอนนั้นคิดแค่ว่าถ้าจะเรียนไปตามเพื่อนเลือกตามเพื่อนเรียนๆเล่นๆในสิ่งที่เราก็ไม่รู้ว่าเราชอบหรือไม่ชอบก็คิดสงสารพ่อ แต่พ่อก็ยังอยากให้เรียนต่อ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราจะเรียนอะไรอยู่ดี เลยเลือกที่จะไม่เรียนดีกว่า นอนอยู่บ้านเฉยๆช่วงนั้นก็โดนบ่นโดนด่าทุกวัน มันมีประโยคนึงที่เราฟังแล้วเรารู้สึกนอยๆ วันนั้นโดนด่าว่า ''ไม่มีประโยชน์นอนเล่นอยู่บ้านเปลืองเงิน'' ตอนนั้นคิดเลยว่าจะหาเงินใช้เอง เลยไปทำงานอยู่กับน้า ก่อนที่จะได้ทำงานอยู่กับน้าก็หางานอยู่พักใหญ่ อยู่ไหนเขาก็ไม่รับเพราะว่าอายุยังน้อย พึ่งเรียนจบ ม.6 น้าเห็นว่าหางานอยู่นานแต่ไม่ได้ทำสักทีน้าเลยให้ไปทำงานด้วย เข้าไปทำแรกๆคือ ทรหดมากกกกกก ยกแบกหาม ทำทุกอย่าง อย่างกับแรงงานต่างด่าว พอทำอยู่ไปช่วงนึงก็ได้ไปทำในห้องแอร์ทำเอกสารตรวจเช็คงาน ก็สบายขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน พอทำงานไปก็เห็นพี่ที่ทำงานไปเรียนวันหยุด  ไปรับปริญญา แล้วเอาวุติการศึกษามายื่นเงินเดือนเขาก็ขึ้น ตำแหน่งก็ขึ้น เริ่มคิดว่าอยากกลับไปเรียนอยากมีเงินเดือนที่เยอะกว่านี้ อยากรวยอ่ะตอนนั้น  แต่เรียนวันหยุดก็คงไม่ไหว ทำงานก็เหนื่อยมากแล้วเอาวันหยุดไปเรียนอีกคิดว่าคงไม่รอด เลยตัดสินใจกลับไปเรียน ระหว่างรอออกงานก็หาที่เรียน เห็นเพื่อนคนนึงเรียน อยู่ วไลยอลงกรณ์ ตอนเราเรียนอยู่ ม.6 ก็เคยมาสมัครเรียน ติดโลจิสติกส์ แต่ไม่ได้มาสัมภาษณ์ ก็เลยเลือกที่จะมามาเรียนที่นี้เพราะคงสอบเข้าง่าย แต่สมัครเรียน สัตวศาสตร์ ถามว่าชอบไหมบอกเลยว่าไม่เลย คือเรียนตามรุ่นพี่ที่โรงเรียนตลกป่ะ55 ตอน ม.6 อยากเรียนแต่เลือกที่จะไม่ตามใคร แต่กลับมาเรียนครั้งนี้กลับไปเลือกเรียนตามรุ่นพี่ ตอนแรกก็กะว่าจะสอบโลจิสติกส์เหมือนเดิมแหร่ะ แต่กลัวว่าจะไม่ติดแล้วจะไม่ได้เรียนอีกกลัวว่าจะเสียเวลาอีก เรียนๆไปก็ไม่ได้มีความชอบขึ้นมาเลย เลยเลือกที่จะย้ายสาขามาเรียนโลจิสติกส์ ถามว่าชอบไหมก็ไม่รู้ แต่น้าแนะนำมา เราก็พอเคยเห็นคนที่เรียนจบโลจิสติกส์แล้วไปทำงานมาบ้าง ตำแหน่งดี เงินเดือนเยอะ เราได้ยินแบบนี้คือเป็นแรงดึงดูดใจมาก ก็เลยตัดสินมาเรียน เรียนโลจิสติกส์คือหนักหน่วงมาก งานเยอะ กิจกรรมก็เยอะ จะจบไหมเนี่ย ตอนนี้คือเริ่มท้อ แต่เลือกแล้วก็จะทำให้มันได้ ยิ่งเหนื่อยยิ่งคิดเยอะ ความเหนื่อยทำให้เราคิด ความฝันเราคืออยากเรียนจบแล้วมีงานทำตำแหน่งที่ดีเงินเดือนเยอะ พอที่จะเลี้ยงดูพ่อแม่ไปตลอดชีวิตของเรา มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวที่พร้อม ไม่ลำบากเหมือนตอนที่ทำงานตอนนั้น จบแค่นี้ความฝันเรา